هزار و یک شب

شهریار و شاه زمان دو برادر بودند شهریار پادشاه ساسانی و شاه زمان بر سمرقند حکومت می کرد یک روز شاه زمان می خواست به دیدار شهریار برود چون کمی دور شد یادش افتاد که گوهری که برای برادر تهیه کرده بود را جا گذاشته و چون بازگشت با خیانت همسر روبرو شد و او را کشت
با حالتی زار به نزد برادر رفت و چون برادر او را این گونه دید بنا شد که برود و شکارگاه را آماده کند تا شاه زمان بیاید ولی در نبود برادر شاه زمان با خیانت همسر و کنیزان شهریار رو برو شد و دید که غم برادر از او بزرگتر است و غم خود را فراموش کرد ولی چون برادر بازگشت و ماجرا را فهمید به دروغ گفت که به شکارگاه میرود و در خفا خیانت همسر و اهل حرم را دید و همه را کشت و با برادر راه سفر را پیش گرفتند در راه به جزیره ای رسیدند و دیوی را دیدند که دختری را در شب عروسی دزدیده بود و او در صندوقی نگاه داشته بود و دختر هم به تلافی با پانصد و هفتاد مرد خوابیده بود و انگشتری هایشان را نگاه داشته بود و به آن دو نیز گفت که تا دیو خواب است همین کار را انجام دهند و انگشتری هایشان را گرفت آن دو دیدند که غم آنها در برابر خیانت این دختر چیزی نیست و به شهرهایشان بازگشتند از این پس شهریار به خاطر مکر زنان هر شب دختری را به زنی می گرفت و صبح می کشت تا اینکه دختر وزیر به نام شهرزاد (او کتابخانه ای با هزاران کتاب داشت) به پدر پیشنهاد کرد که برای نجات جان پدر که دیگر کسی را پیدا نکرده بود و دیگر دختران شهر به همسری شهریار درآید و او را درست کند پدر سعی کرد که بایک داستان او را منصرف کند و آن داستان این بود

هدف وزیر از این داستان این بود که بگوید شاید باید تو را هم من تنبیه کنم تا تو منصرف شوی ولی شهرزاد منصرف نشد و پیش شهریار رفت و شب او خواهر خود به نام دنیازاد را با خود برد و از شهریار خواست برای آخرین بار برای او داستان بگوید و او اینگونه شروع کرد:

در اینجا شهریار به شهرزاد گفت که آیا داستان تمام شده است ولی شهرزاد گفت که این داستان عجیب تر از داستان پیرمرد ماهیگیر نیست و او کنجکاو شد که بداند ماجرا چیست و او اینگونه شروع کرد

در اینجا شهریار گقت که آیا داستان تمام شد و شهرزاد گفت که این قصه تمام شد ولی این داستان به شگفتی قصه باربر و سه دختر نیست و شهریار خواست که آن را بشنود و او این گونه گفت:

در اینجا شهرزاد داستان جدیدی را در مورد هارون الرشید آغاز کرد

در اینجا شهریار گفت که ماجرای بسیار عجیبی بود و آیا پادشاه غلام ریحان را بخشید و شهرزاد گفت که آری ولی ماجرای آنها عجیب تر از ماجرای گوژپشت نیست و او اینگونه شروع کرد

شهرزاد در اینجا داستانی تعریف کرد و گفت که پایان آن با وصال همراه نیست

شهریار گفت این دو که به وصال هم رسیدند و شهرزاد گفت بین این همه کسان که به وصال هم نرسیدند این دو باید به وصال هم می رسیدند (منظور از وصال افراد دیگر در این داستان است)

در اینجا شهریار گفت آیا از سرگذشت بزرگان چیز دیگری می دانی و او داستان معن پسر زایده را گفت

شهریار گفت که امروز بسیار بخشندگی کردم ولی دریغ از یک جمله ای محبت آمیز در باب ما و شهرزاد به او گفت که آیا بخشش شما از روی لطف و کرم بوده یا طلب شهرت و شهریار گفت که نه به آن حکایت پند آموزی که میگویی شیرین و نه به این پاسخ دندان شکن و شهرزاد که دید پادشاه ناراحت شد به او گفت داستان های دیگر از معن دارد ولی او گفت که می خواهد بخوابد و امروز برای خاطر چیزهای بیهوده خسته شده است و شهرزاد در دل گفت که گویا پاسخم به شما دور از حقیقت و دندان شکن نبوده است

در اینجا شهرزاد داستان جدیدی را در آغاز کرد

در اینجا شهرزاد داستان جدیدی را در آغاز کرد

در اینجا شهرزاد در اینجا شهریار گفت که احتمالا حاکم عقلش زایل گشته بود چون خود برای ابراهیم هزار سکه تعیین کرده یود و کسانی که به فرمان او گوش کرده بودند را تنبیه کرد ولی شهرزاد گفت که حاکم دانست که کار آن به خاطر مال بوده و آنها بدون دانستن واقعیت از اطاعت کورکورانه می کردند بنابراین باید تنبیه می شدند شهریار گفت در چشمانم احساس سوزش می کنم و میخوام بخوابم ولی شهرزاد پیش خود گفت سوزش چشمانت از آن رویت که بیش تز حد دنیا را تیره و تار می بینی

روز بعد شهر زاد داستان جدیدی را آغاز کرد

در اینجا شهریار از شهرزاد پرسید که آیا او دوست داشت که اسبی داشته باشد تا بوسیله آن از آنجا بگریزد ولی شهرزاد پاسخ داد که دوست می‌داشت تا شهریار در ها را بگشاید تا او به راحتی از کاخ خارج شود و شهریار گفت باید در این باره بیندیشد. شب بعد شهرزاد داستان جدیدی را در آغاز کرد

در اینجا شهرزاد داستان جدیدی را در آغاز کرد

در اینجا شهریار گفت در داخل صندوق چه بود ولی شهرزاد گفت که اگر بگوید داستان خراب می شود و باید صبر کند تا ادامه داستان را بشنود ولی او فرمان داد که من میخواهم بشنوم و چون شهرزاد خواست بگوید بانگ خروس برآمد و او لب فرو بست و شب او اینگونه آغاز کرد

در اینجا شهرزاد داستان جدیدی آغاز کرد

پس از این داستان شهریار که بسیار از آن خوشش آمده بود به شهرزاد گفت که میخواهم به تو پاداش دهم و برای او کتابخانه ای با هزار کتاب درست کردشب بعد دختری به نزد شاه آمد و او را به کتابخانه شهرزاد برد و شاه دید که او در آنجا مکانی برای آسایش شاه درست کرده و از پادشاه تقاضا کرد که در شهر نیز کتابخانه ای برای دختران درست کند و شروع کرد به تعریف کردن داستان سلیمان شاه و تاج الدین و عزیز کرد

در اینجا شهریار به شهرزاد گفت که میخواهد در شهر بگردد و از حال مردم عادی باخبر شود بنابراین یک روز با لباس مبدل به شهر رفتند و در حال خرید بودند که یک دختر بچه را دیدند که از دست مردی نانوا در حال فرار بود و چون آنها را به قصر بردند فهمید که مرد اموال آنها را گرفته و به همین دلیل مادر و پدر دختر مرده اند و او سرپرستی برادر کوچکتر خود را بر عهده دارد بنابراین فرمان داد تا آنها را به نزد دنیازاد فرستادند تا همدم او شوند و مرد نانوا نیز محاکمه شد .شهرزاد شب هنگام داستان علی بابا و چهل دزد بغداد را آغاز کرد

در اینجا شهریار به شهرزاد گفت که الاغی تهیه کرده تا از این پس به همراه شهر زاد در لباس مبدل به شهر بروند و از حال مردم با خبر شوند. روز بعد آن ها با شهر رفتند و شهرزاد قدری سیر خرید و با آن نان سیر پخت و شهریار بسیار خوشش آمد شهر زاد در شب بعد داستان علاء الدین و غول چراغ چادو را آغاز کرد

در اینجا شهرزاد

در اینجا شهرزاد

در اینجا شهرزاد

در اینجا شهرزاد داستان ابوعطای تنبل را آغاز کرد

در اینجا روز شد و شهرزاد لب فرو بست و از آن طرف شهداد در کوه سرخ به غاری رفت و در آنجا به دنبال صدای دختر رفت و اسیر مردی جادوگر به نام سعالی شد و او گفت که میخواهد انتقام خون دختر خود را از شهریار بگیرد چرا که سال ها پیش شهریار به آنجا رفته و دختر سعالی عاشق او شده ولی او آنجا را ترک کرده و دختر از دوری او مرده است و چون شهداد نپذیرفت که با سعالی همراهی کند پاهای او را به سنگ تبدیل کرد شب آینده شهرزاد ادامه داستان ابوعطای تنبل را گفت

در اینجا صبح شد و شهرزاد لب فرو بست و شهداد که اسیر طلسم سعالی شده بود در غار ناراحت بود که دختر که صنم نام داشت پیش او آمد و به او گفت که وقتی وفاداری او در حق برادر را دیده عاشقش شده و به او ظرفی آب داد و طلسم او شکسته شد و قرار شد با هم فرار کنند و به او گفت که تنها راه کشتن سعالی مهره ای است که در گردن شهریار است و با آن پیشانی سعالی را داغ کند که در این لحظه سعالی رسید و دختر را مجروح کرد و شهداد گریخت

شب هنگام شهرزاد گفت که دلم روشن است که شهداد تا سپیده صبح باز می گردد و شروع با گفتن پایان داستان ابوعطا کرد

در این هنگام صبح شده بود و شهرزاد به شهریار گفت که بیا و بیرون را ببین که شهداد آمد و شهریار بسیار خوشحال شد و او که زخمی شده بود استراحت کرد شهرزاد شب هنگام داستان ماجد بری و ماجد بحری را آغاز کرد

در اینجا صبح شد و شهرزاد لب فرو بست و سعالی برای آنها پیغام داد تا به یک انبار متروکه روند و آنها ماجرا را به شهرزاد نگفتند و خود به آنجا رفتند و سعالی که مغرور بود به قصد کشتن شهریار آمد که شهریار نام خدا را برد و سعالی پریشان شد و شهداد او را گرفت و شهریار مهره خود را که نام خدا بر آن بود بر پیشانی سعالی بود چسباند و او آتش گرفت و دود شد و به قصر بازگشتند و شب هنگام به شهرزاد ماجرا را گفتند و او بسیار خوشحال شد و دایه شهرزاد برای شهداد دعا کرد که دختری سیه چشم و زیبا و جنگجو و با سواد نصیبش شود و شهرزاد داستان را ادامه داد

در اینجا روز شد و شهرزاد لب فرو بست و شهریار و شهداد در بازار می گشتند که مردی به نام خالد و دختری به نام هانا را دیدند که مرد ادعا کی کرد که دختر کنیز اوست و می خواست او را به زور با خود ببرد که شهریار آنها را به قصر برد و فهمید که کرد دروغ می گوید و دختران خود را هم اسیر کرد و دختر ادعا کرد که دختر یکی از حاکمان اطراف بود و بسیار باهوش بود و سواد خواندن داشت و اهل کتاب و شکار و اسب سواری بود و بنابراین شهرزاد او را به کتابخانه خود برد و نامه ای برای پدر دختر نوشتند که از صحت گفتار او آگاه شوند و شب هنگام شهرزاد ادامه داستان ماجد بری و بحری را گفت

در این هنگام سحر شده بود و شهریار گفت که من تعجب می کنم از رسم ماجد بحری ولی شهرزاد گفت که اشتباه از ماجد بری بود که رسم زمینی ها را بر او فاش کرد در این زمان شهریار سراغ دختر هانا را از شهرزاد گرفت و او گفت که هانا همان دختری است که دایه برای شهداد آرزو کرده و شهداد از شنیدن این خبر خوشحال شد و شهرزاد گفت که دایه به سراغش رفته و بزودی برای شهداد خبرهای خوش خواهد آورد

شب هنگام شهرزاد که از شهریار بار دار بود حال خوشی نداشت و دایه گفت که بهتر است ماجرا را به شهریار بگوید ولی شهرزاد بیم داشت که او چون متوجه موضوع شود دختر را بکشد بنابراین ماجرا را نگفت و به جای آن داستان شمس الدین تاجر و پسرش علاء الدین را آغاز کرد

در اینجا شهرزاد به دلیل مشکلات بارداری نتوانست قصه را ادامه دهد و شب هنگام دایه به او گفت چرا ماجرا را به او نمیگویی و به خاطر جان فرزندت از تو درخواهد گذشت ولی او گفت که به خاطر خودم میخواهم که او این کار را بکند نه به خاطر فرزندم. و دایه یک ظرف توت برای او آورده بود که آن را با علاقه بسیار خورد و هنگامی که شهریار آمد ادامه داستان را چنین گفت.

در روز مهمانی شمس الدین در باغ خود ضیافت را برقرار کرد و اتاق تالار را برای بزرگان و اتاق سفره خانه کوچک برای جوانان. ولی علاءالدین چون فرق بین کوچک و بزرگ را نمی دانست و به اشتباه عده ای از بزرگان را به سفره خانه و عده ای از جوانان را به تالار فرستاد. در بین مردی به نام محمود بلخی بود که در ظاهر مردی پرهیزگار و در باطن مردی بدسرشت بود که جوانان را می گرفت و به غلامی و کنیزی می فروخت. و چون علاءالدین او را به اشتباه به نزد جوانان فرستاد او از فرصت استفاده کرد و به جوانان گفت که علاءالدین را تطمیع کند تا با او به سفر برود. و آنها وی را به سفر ترغیب کردند بنابراین او به پدر اصرار کرد و قرار شد تا با کاروانی به بغداد برود .

پدر به او گفت در را بیشه ای به نام بیشه شیران و بیابانی به نام وادی سگان و راهزنی به نام اجلال ولی او باز هم اصرار کرد پدر قبول کرد و او را به بارسالار سپرد و به پسر گفت که او برای تو حکم پدر را دارد و به او ده هزار دینار داد تا خرید کند یا برای خود خرج کند و به او گفت که در راه به محمود بلخی برخورد می کنی که او هم با راهی بغداد است و او هزار دینار به من بدهکار است و آن را بستان.

در راه محمود بلخی او را دعوت کرد که به چادر او برود و او با بارسالار مشورت کرد و او گفت که محمود آدم بدی است ولی او رفت و گفت هزار دینار بدهی خود را بده ولی محمود گفت که این طرز صحبت با بزرگان نیست و به او گفت من هزار دینار به تو می دهم تا با من به دمشق بیایی و در آنجا به تجارت بپردازی ولی علاءالدین ناراحت شد و گفت میخواهی مرا بخری و از او دور شد و به نزد بارسالار رفت و او گفت که محمود برای تو دامی گسترده بود و خوب شد که در دام او نیفتادی.بار سالار گفت میترسم که اگر از او دور شویم برای ما دردسر ایجاد کند وبهتر است که او در کاروان ما باشد ولی شمس الدین گفت که نه و باید امشب حرکت کنیم.

در اینجا شهریار گفت چه پسر لجبازی و شهرزاد گفت که لجبازی به سن و سال نیست بلکه به درک و دانایی است و شهریار ناراحت شد و گفت تو گاه پا را از گلیم خود فراتر می نهی و گفت که میخواهم بخوابم. و شهرزاد با خود گفت اگر او ماجرای بچه را بفهمد لحظه ای مرا زنده نخواهد گذاشت چرا که پا از گلیم خود فراتر نهاده ام.

آن ها حرکت کردند و به بیابان وادی سگان رسیدند و علاء الدین گفت همین جا شب اتراق می کنیم ولی بار سالار به علاء الدین گفت که بهتر است شب اینجا نمانیم چون خطرناک است و اینجا محل راه زنان است ولی او خیره سری کرد و این باعث شد که اجلال و راهزنان به آن ها حمله کنند و بار سالار و تمامی کاروانیان کشته شدند و بار آنها تماما غارت شد. و علاءالدین خود را در میان کشتگان پنهان کردو بدین سان گریخت.

او به شهری رفت و پیرمردی به او گفت که دو دختر دارد و پسر برادرش عاشق دختر اول اوست ولی دختر دوم او به پسر علاقه دارد و بنابراین پیشنهاد داد که با دختر اولش ازدواج کند تا پسر نا امید شده و با دختر دوم ازدواج کند و بعد او را طلاق دهد. و هزار دینار مهر دختر کرد که اگر او را طلاق ندهد او را به زندان بیندازد.

از قضا علاء الدین و دختر عاشق هم شدند و او حاضر نشد که دختر را طلاق دهد و پدر او را به نزد قاضی برد و بنا شد ده روز به او فرصت دهند تا مبلغ را بیاورد. شب هنگام دختر و پسر هر دو با ناراحتی عود می نواختند خلیفه و وزیر او که خود را به شکل درویشان درآورده بودند صدای ساز آن ها را شنیدند و شب مهمان آنها شدند و چون خلیفه ماجرا را شنید دلش برای آن ها سوخت و پس از بازگشت به قصر از طرف پدر علاءالدین بارهای پارچه و مبلغی برای او فرستاد و او را رهانید و سپس به او پیشنهاد داد که وزیر دربارش شود و او برای اینکه به پدر ثابت کند که لیاقت بالایی دارد قبول کرد و شب هنگام که به خانه بازگشت دختر به او گفت که قبول نکند چرا که او را برای ساز و نوازندگی می خواهد و بعد از مدتی دل او را خواهد زد ولی علاءالدین نپذیرفت و دختر با ناراحتی به پشت بام رفت تا رختخواب ها را آن جا پهن کند که به ناگهان از بالای پشت بام افتاد و مرد و پدر دختر از او به نزد قاضی شکایت کرد و میخواستند او را محکوم کنند که دختر دوم مرد که حالتی دیوانه وار داشت گفت که او را از بالای پشت بام به پایین هل داده و بدین شکل علاءالدین تبرئه شد و به کشور خود باز گشت.

در اینجا روز شد و شهداد از هانا خواستگاری کرد و او نپذیرفت و گفت خواهری دارد که خالد هر دوی آن ها را دزدیده بود و او را به عنوان کنیز به شهری دور فروخت و عهد کرده تا خواهر را نیابد به نزد پدر باز نگردد و ازدواج نکند. شب هنگام شهرزاد داستان علی شار و زمرد را آغاز کرد

در اینجا صبح شدو شهداد که از رفتن هانا ناراحت بود به مرز های کشور برای سرکشی رفت و شب هنگام دایه شهرزاد برای او سیب ترش خشک شده آورد و به شهرزاد گفت که احتمالا شهریار ماجرای بار دار بودن شهرزاد را می داند و او ادامه داستان را آغاز کرد

در اینجا صبح شدو شهرزاد لب فروبست و شهداد که وارد شهری شده بود فهمید که حاکم شهر در اثر کودتای وزیر خود به نام نایب کشته شده و سه پسر او به نام های سپنتا و دادبه و هومان آواره شده اند و دختر و همسر پادشاه به عنوان کنیز به خدمت گرفته شده اند و چون حال یکی از پسران حاکم بد بود با لباس مبدل به نزد طبیب که برادر حاکم بود رفت و او را انسانی امین یافت و گفت که من برادر شهریار هستم و میخواهم به شما کمک کنم. شب هنگام شهرزاد پایان داستان علی شار و زمرد را آغاز کرد.

در اینجا صبح شد و شهرزاد لب فروبست و چون حال خوشی نداشت به همیشه بهار گفت که اتاقی برای زایمان او آماده کند و به دنبال قابله برود چون دایه بیمار بود و نمیتوانست او را همراهی کند. شب هنگام با حال نه چندان خوب به پیش شهریار رفت و داستان سلطان عاطف را گفت

در اینجا صبح شدو شهرزاد به اتاق رفت و کودک خود را بدنیا آورد و قابله به او کاچی داد تا حال او بهتر شود و شب هنگام که میخواست به نزد پادشاه برود مشاطه را خبر کرد و خود را آراست و به نزد شهریار رفت و داستان ملک راشد و زهیر گدا را آغاز کرد

در اینجا صبح شدو شهرزاد سکوت کرد و شبانگاه داستان ابوصیر و ابو قیر را شروع کرد

در اینجا صبح شدو شهرزاد لب فرو بست و شب هنگام شهریار گفت که آیا داستانهایی از زبان حیوانات میدانی و شهرزاد گفت آری و داستان دو طاووس را آغاز کرد

در اینجا صبح شدو شهرزاد لب فرو بست و شب هنگام داستان جدیدی را آغاز کرد

در اینجا شهریار به شهرزاد گفت که تو مرا به پارسایی رهنمون کردی و من از کشتن دختران سخت پشیمانم و حال قصه‌ ای دیگر برایم بگو و او داستان جدیدی را آغاز کرد

در اینجا شهریار گفت باز هم حکایاتی از حیوانات میدانی و او داستان روباه و گرگ را آغاز کرد

شهریار به شهرزاد گفت مایلم ماجرای دیگری بشنوم و او داستان موش و راسو را گفت

شهریار به شهرزاد گفت که موش چون با چشم بسته به راسو اطمینان کرد کشته شد و این داستان پند آموزی بود آیا داستان دیگری در این زمینه میدانی و شهرزاد داستان گربه و کلاغ را تعریف کرد

شهرزاد گفت یاری یاران یکدل انسان را از فنا نجات میدهد و داستان کلاغ و روباه را گفت

شهرزاد دید که شهریار بسیار خواب آلود است بنابراین به او گفت که آسوده بخوابد و فردا شب داستان خار پشت و فاخته را گفت

در اینجا شهریار گفت داستان عبرت آموزی بود و چه بر سر فاخته ها آمد و شهرزاد گفت که از سر نوشت آنها کسی خبر ندارد و شاید نوای حزن انگیز آنها به همین دلیل باشد و شهریار گفت داستان دیگری بگو و او داستان دزد و بوزینه را گفت

شهریار گفت که داستان پند آموزی بود و به علت خستگی به استراحت پرداخت و شهرزاد به خود گفت که اشتیاق شما به شنیدن باعث اشتیاق من به زندگی است. شب هنگام شهریار به ناگهان تصمیم به کشتن شهرزاد گرفت و او گفت که تصمیم ناگهانی شما چقدر شبیه رفتار شهرمانشاه است و شهریار منصرف شد و گفت که داستان شهرمانشاه را بگو و او گفت

در اینجا شهریارگفت ای کاش من هم میتوانستم این لحظات را تجربه کنم و شهرزاد ادامه داد

شب شهریار در خواب دید که قمرالزمان خونی است و چند پرنده با هم میجنگند و از خواب پرید و شهرزاد گفت که عجیب است چون این ادامه داستان است که او میخواهد بگوید و اینگونه داستان را ادامه داد

شهرزاد به شهریار گفت پادشاه از گناهکار گذشت و تو نیز آیا از گناه ناکرده من می گذری و شهریار گفت که اینها همه قصه و افسانه است و در دنیای واقعی این طور نیست و شهرزاد با خود گفت ای کاش در افسانه های من زندگی کنید شب هنگام او داستان جدیدی آغاز کرد

در اینجا صبح شد و شهرزاد سکوت کرد و شب هنگام او داستان حاسب و سفرش به سرزمین مارها را تعریف کرد.

شهرزاد نیز به شهریار گفت اینک حقیقت نزد ماست و این داستان را به داستانی دیگر می گردانیم و شب هنگام او داستان سند باد بحری را آغاز کرد

شهرزاد آن روز در خواب جانشاه را دید وبه او گفت که داستان مرا بگو و گفت که من هم به سرزمین بوزینگان رفتم ولی برخلاف سند باد با آنها روبرو شدم و چند سال شاه آنها بودم

شب هنگام شهرزاد شادمان به نزد شهریار رفت و گفت امشب میخواهم داستان جانشاه و شمسه را نقل خواهم کرد و این چنین او آغاز کردکرد

در این هنگام شهرزاد گفت که میخواهد بخوابد و شهریار ابتدا ناراحت شد ولی به او اجازه داد و او در خواب جانشاه را دید که به همراه او در بلم نشسته بود که گفت خدا را شکر که به جای جیران مادری چون تو دارم و شهرزاد گفت مگر مادرت چه شده و او گفت هنگامی که به قایق رسیدم آهو به آب پرید و من تنهایی به آب زدم و دنبال آهو به بیشه زاری رفتم و در آنجا سرگردان شدم

شب هنگام شهرزاد شادمان نزد شهریار آمد و گفت ادامه داستان را در خواب دیدم و چنین آغاز کرد

در روزهای بعد شهریار تصمیم گرفت که به صورت ناشناس به همراه شهرزاد و دو غلام و یک کنیز و یک محافظ در کسوت یک بازرگان به سفر و کناره دریای پارس برود پس به شهداد گفت که تو باید جانشین من در اداره کشور باشی و ماجرا را برای شهرزاد گفت و او اندیشه کرد و شهریار گفت که چرا اندیشه کردی چون زود میرویم و باز می‌گردیم ولی شهرزاد در این اندیشه بود که این یک سفر طولانی خواهد بود در این هنگام شهرزاد داستان جدیدی را آغاز کرد

و در این هنگام صبح شد و شهر زاد ادامه داستان را نگفت و کنیز شهرزاد خبر داد که اسباب سفر آماده شده و او پسر خود را به دایه و همیشه بهار و دنیا زاد سپرد و همراه شهریار راهی سفر شدند

شب هنگام که کنار آتش نشسته بودند شهریار گفت که من در کباب کردن گوشت شکار مهارت خاصی دارم و گفت

و در این هنگام شهرزاد به چهره شهریار نگاه کرد و گفت چهره ای مردانه می بینم که رنگ خستگی و پیری در آن نمایان است و شهریار گفت که ای کاش من دهقان زاده ای بودم چون رنج مملکت داری انسان را فرسوده و پیر می کند و من هنوز فرزندی ندارم و شهرزاد گفت که خداوند روزی به شما پسری خواهد داد که نه مانند پسر جلیعاد شاه بلکه ادامه دهنده راه پدر خواهد بود و ادامه داستان جلیعاد شاه را آغاز خواهد کرد

و در این هنگام صبح شد و شهریار به شهرزاد گفت دعا کن که من هیچگاه مردم سرزمینم را فراموش نکنم و شهرزاد گفت شما هرگز آنها را فراموش نخواهید کرد در این هنگام افسری که شهریار برای بررسی اوضاع پیش رو فرستاده بود باز گشت و گفت مردی را یافته که زخمی است و چون او را به نزد شاه آورد او گفت در پیش رو راهزنانی هستند که به کاروان آنها حمله کردهانذ و همه را کشتند اند شهریار تعجب کرد که چرا تا بحال گزارشی در این زمینه نیامده است و مرد گفت چون آنها همه را می کشند و حتی به کودکان نیز رحم نمی‌کنند

بنابراین شهریار تصمیم گرفت به قصر باز گردد و چون این کرد به شهداد دستور داد برود و آنها را بیاید و پس از محاکمه همه را از دم تیغ بگذراند ولی سرکرده آنها را زنده بیاورد و همچنین دستور داد سر نگهبان شهر را پیش او آورند و هنگامی که او را آوردند او ظاهری آشفته داشت و گفتند او را در خانه خماری یافته اند شهریار با او گفت این چه ظاهری است مگر نه اینکه تو الان باید در پست خود باشی و از او پرسید تاکنون گزارش مفقود شدن کسی را به تو داده اند و او گفت آری بیست نفر و شهریار پرسید شما چه کردید گفت هیچ چون هر کسی را فرستادیم راه به جایی نبردیم و شهریار برآشفت و گفت او را به زندان بیندازند